2 Sevdiğimi söylediğim kızı unutamıyorum, O beni kabul etmedi, kibarca reddetti ama; aklımda hep o güzel yüzü. Kendisi de yıllarca hayalini kurduğum, onsuzluğumda yaşadığım, beklediğim biriydi. Benim hayatım fazla maceralı, ne bileyim geriye dönüp bakabileceğim, güzel anılar biriktirdiğim şeklinde geçmiyor, Bu yüzden ''keşke''lerim çoktur. En büyük ''keşke''m olmasın istedim ve onu sevidiğim söyledim. Başta da söylediğim gibi kabul etmedi. bu benim 2. sevişimdi aslında. 1.sinde öyle bir travma yaşımdaki inanlardan soğumama onlardan, uzaklaşmama neden oldu. Sevdiğim kız bana bunu yapabiliyorsa dedim ve kaçtım insanlardan. Yıllar sonra birini sevmek, ona aşık olmak, şiirler yazmak onun adına, uyanışında beliren ilk düşünce, uyuduğundaki son düşüncenin olması güzel bir şey. Sonuç olarak sizce böyle durumda ne yapmalı?
